1. چرا به بسیج اهانت می شود؟!

هر وقت دشمنا یا آدمای تازه به دوران رسیده و مثلا اصلاح گر! می خوان به مردم ایران توهین یا حمله کنن، یه جورایی خجالت می کشن و بعد به بسیج حمله می کنن. اگه مستقیما" به مردم حمله کنن، شعارها و پُز مردمسالاریشون خدشه دار می شه. همشون خوب می دونن که شور انقلابی و شعور مذهبی مردم ایران تو بسیج متبلوره و بسیجیان فرزندان این ملت بزرگ و اسلامی هستن. مثلا تو دوران انتخابات، که می دونه باید آماده تو دهنی و اُردنگی(لگدی با شدت از پشت!!) خوردن از مردممون باشن، از فعالیت های بسیج(بخونید: از فعالیت همه مردم ایران)  خرده می گیرن و اندک دنیاطلبان داخلی و تازه به دوران رسیده ها و عقب مونده های فکری و ذهنی که مسیرشون از مردم و آرمانهای انقلابمون جداست، به القائات دشمن دامن می زنن و بسیج را(یعنی: مردم ایران را) محکوم می کنن.

مگه بسیجیان کیستند؟

به نظر من هرکی برای رضای خدا به این ملت خدمت کنه،حتی یه کوچولو! بسیجیه و بسیجی به ظاهر و ریخت و قیافه و ... نیست به عمله.

اگه قاطی بچه های بسیج بشی، بسیجیان رو می بینی که یکی دکتره، یکی دانش آموز، یکی طلبه، یکی دانشجو و دیگری راننده یا شغل آزاد داره... همه اینا از وقت و توان خود مایه می ذارن بدون چشم داشت مادی و ایثارگرانه در خدمت مردم و ولی امر و جانشین امام زمان(علیه السلام) هستن. (البته ناگفته نمونه که در این خیل عظیم تعدادی انگشت شمار نیز اهداف و نیات مادی و جاه طلبی دارن که دراین صورت اثلا بسیجی نیستن.)

بسیجی با روحیه فداکاری و ایثار، تو همه میدان ها حاضر می شه و آماده ست تا از جان و مال و تمام دارایی خود بگذره تا ایران اسلامی سربلند بمونه و آرمان های انقلاب و شهیدان و امام(ره) پاس داشته شه.

اگه یه نگاهی کنید می بینید تا وقتی ما رهبری داریم و شور شهادت حسینی، هیچ ملت و دولتی به خودش اجازه نمی ده به ایران کج نگاه کنه! (اینا شعارهای اصلی بسیجه)

مقام معظم رهبری تو این زمینه می فرمایند: «چرا در تبلیغات جهانی و رادیوها به بسیج اهانت می شه؟ بسیج را که در خور تشویق و تعظیم است مورد اهانت و بی مهری قرار می دهند؟ چون نقش بسیج را در حفظ استقلال ملی، در حفظ غرور ملی، در حفظ افتخارات ملی، در تامین منافع ملی و بالاخره -مهمتر- از همه در اعتلای پرچم اسلام و نظام جمهوری اسلامی می دانند به جد با بسیج دشمن اند، اما دشمنی آنها فایده ای ندارد. »

 

2. یادواره شهدا یعنی چه؟!

امروز سالگرد فلان شهید است، قردا سالگرد فلان عملیاته و پس فردا سالگرد فلان پیام امام، واقعا" خسته نشدید؟! این همه بریز و بپاش می کنید که چی بشه؟! حالا یه عده آدم رفتن، دیگه قرار نیس تا روز قیامت حسرت رفتن و نرفتن اونا رو بخوریدم، پس زندگی چی می شه؟!

یه مدته که این زمزمه ها میون مردم افتاده، شایدم  قصدی نداشته باشن و دلشان از جایی دیگه پر باشه ولی تلافیش رو سر شهدا در می آرن!

بالاخره باید یه توجیهی باشه، شاید آنها به ماهیت ماجرا آگاه نباشن و شایدم اصلا" از این مسائل خوششون نمی یاد ولی این دلیل نمی شه که کلا" ماجرا رو رد کنیم!

_____________________________________________________________

ما هزاران سال است که برای امام حسین(علیه السلام) عزاداری می کنیم.

هر ساله با شکوه بیشتری این مراسم رو برگزار می کنیم و عده ای از مردم دنیا با این مسائل مخالفند!

=> ولی این دلیل نمی شه که ما عزاداری نکنیم.

آن روز سعادت در رفتن با حسین ابن علی(علیه السلام) بود و در زمان جنگ هم در فرمان خمینی.

امام در روزهای نخستین جنگ با ایجاد شور در جوانان آنها را به جبهه های حق علیه باطل فرامی خواند نه با طناب و زور!! بلکه با گفتن حق و نشان دادن راه سعادت.

_____________________________________________________________

اینا همه از موفقت های انقلابمون بود که زور توش جایی نداش، بر خلاف انقلاب ما، رژیم بعث عراق به زور جواناشون رو به جبهه می کشوند و مدت خدمتشون رو زیاد می کرد و اونایی که از جبهه برمی گشتن حتی فرماندهان رو به دار مجازات می کشوند! و سربازان اونا با ترس و تکیه بر امکانات می جنگیدن و همش تو فکر فرار از جبهه و نبرد و از سدّام کینه داشتن. ولی سربازان ما با شور الهی و میل خودشون و بدون هیچ چشم داشت مادی، با جون و دل می جنگیدن. یه جوری به حبهه ها می شتافتن که انگار به مهمونی دعوت شدن!! از سنین کم با هزاران آرزو و آمال به جبهه می رفتن! افتخار می کردن که سرباز خمینی ان. (من منکر این نیستم که در میان رزمندگان ما نیز نخاله نبود! اما تعدادشون در جمع کل میل می کنه به صفر)

حالا اینا چه ربطی به حرفای مردم در مورد برپاداشتن یاد شهدا داره؟

باید بگم که شهدای ماهم مثه شهدای کربلا بالاترین مقام رو دارن، زیرا شجاعتی که داشتن تو هیچ نبردی مگر کربلا دیده نمی شه. شهدایی که با شور نرفتن بلکه با شعور رفتن.شهدایی که به اجبار و از سر بی کاری نرفتن، شهدایی که اکقرا" جئان بودن و با هزاران آرزو، شهدایی که هرکدام برای خود کسی بودن مثه دکتر چمران با کوله باری از علم اسلحه دست گرفت و فرمان پیر ایران را به جان می خرید.

وقتی امام(ره) درگذشت میلیون ها نفر سراسر دنیا به سوگ نشستن، اما همونایی که صدام رو اووردن امروز مثه سگ کشتنش و انداختنش دور.

بابا به پیر به پیغمبر ما مدیون شهداییم! مگه غیره اینه که زنده نگه داشتن "یاد شهدا" کتر از شهادت نیست؟! اینا همه نشون اینه که این جنگ 8ساله یه جنگ شاده نبود بلکه بزرگترین جهاد ایران و اسلام بود.اگه یه سری به بهشت زهرا بزنیم می بینیم کسایی که قرار بود 70-80 زندگی کنن ولی برای راحتی ما عمرشون رو به 20 فروختن.

تازه از همه اینا هم که بگذریم شهدای ما تاریخ ما هستن و همه ما به عنوان یک ایرانی وظیفه داریم و بر ما واجبه که حدر حفظ تاریخمون بکوشیم.

شب عید چرا چند میلیون جوون از همه تیپ و عقیده می رن مناطق جنگی؟ مگه اونجا چی داره جز خاک و تپه و سیم خاردار؟ اینا اونجا چی می خوان که این همه مشتاق ان؟ می رن اونجا وقتی برمی گردن این همه متحول می شن؟ اینا همه قشر دانشجو تحصیل کرده و آگاه و روشن فکرند، یعنی دارن اشتباه می کنن؟ چرا وقتی می رن رو خاکها می شینن مثه ابر اشک می ریزن؟ اگه ولشون کنی از اونجا دل نمی کنن؟ وقت برگشت غربت همه شون رو می گیره؟ این غربت از کجا می یاد تو دلاشون؟

یعنی اینقد موضوع زنده نگه داشتن یاد شهدا کوچیکه و ساده که به راحتی فراموش شه و کار عبث و بیهوده ای باشه؟

ــــــــــــــــــــــــــــ

با تشکر، عابدی

چه به خاکم بکشانی
چه به خونم بنشانی
نه من آنم که برنجم
نه تو آنی که برهانی
.
الهی ...چه نعمتی مرا بزرگتر که تو خدای من هستی ...
و چه افتخاری از این بالاتر که من بنده ی تو هستم....
تو همانگونه ای که من می خواهم ...
مدد کن آنگونه باشم که تو می پسندی...

_______________
پسر خوبی ام (قول می دم دس به گاز نزنم! در رو هم رو غریبه ها باز نمی کنم. شلوغکاری هم نمی کنم...)
اهل آذرم و عاشق سکوت و تنهایی...
اینجا برای خودم می نویسم. یه روز برام دفتر خاطره ای می شه...