پنجشنبه پانزدهم اسفند 1387 ساعت 21:45
تنها نجات یافته کشتی، اکنون به ساحل این جزیره متروک، افتاده بود. او هر روز را به امید کشتی نجات، ساحل و افق را به تماشا مینشست.
سرانجام خسته و نا امید، از تخته پارهها كلبهای ساخت تا خود را از خطرات مصون بدارد و در آن لختی بیاساید.
اما هنگامی که در اولین شب آرامش در جستجوی غذا بود، از دور دید كه كلبهاش در حال سوختن است و دودی از آن به آسمان می رود. بدترین اتفاق ممكن افتاده و همه چیز از دست رفته بود.
از شدت خشم و اندوه در جا خشك اش زد. فریاد زد: « خدایــــــــــــا! چطور راضی شدی با من چنین كاری بكنی؟ »
صبح روز بعد با صدای بوق كشتیای كه به ساحل نزدیك میشد از خواب پرید.
كشتیای آمده بود تا نجاتش دهد. مرد خسته، و حیران بود.
نجات دهندگان می گفتند: "خدا خواست که ما دیشب آن آتشی را که روشن کرده بودی ببینیم"
چه به خاکم بکشانی
چه به خونم بنشانی
نه من آنم که برنجم
نه تو آنی که برهانی
.
الهی ...چه نعمتی مرا بزرگتر که تو خدای من هستی ...
و چه افتخاری از این بالاتر که من بنده ی تو هستم....
تو همانگونه ای که من می خواهم ...
مدد کن آنگونه باشم که تو می پسندی...
_______________
پسر خوبی ام (قول می دم دس به گاز نزنم! در رو هم رو غریبه ها باز نمی کنم. شلوغکاری هم نمی کنم...)
اهل آذرم و عاشق سکوت و تنهایی...
اینجا برای خودم می نویسم. یه روز برام دفتر خاطره ای می شه...
چه به خونم بنشانی
نه من آنم که برنجم
نه تو آنی که برهانی
.
الهی ...چه نعمتی مرا بزرگتر که تو خدای من هستی ...
و چه افتخاری از این بالاتر که من بنده ی تو هستم....
تو همانگونه ای که من می خواهم ...
مدد کن آنگونه باشم که تو می پسندی...
_______________
پسر خوبی ام (قول می دم دس به گاز نزنم! در رو هم رو غریبه ها باز نمی کنم. شلوغکاری هم نمی کنم...)
اهل آذرم و عاشق سکوت و تنهایی...
اینجا برای خودم می نویسم. یه روز برام دفتر خاطره ای می شه...
Copyright © 2009 by kzmabedi - All rights reserved
Islamic Republic of Iran - Tehran